Sisteme uyup,
Diğer embesiller gibi olup,
Sadece okuyup,
Bize “öl” diyorlar.

Hey Ö.S.S;
girsin gözüne kalemlerim,
silgilerim, defterlerim,
kalemtraşlarım,
uykusuz gecelerim,
gidemediğim konserlerim,
sinemalarım,
tiyatrolarım,
okuyamadığım kitaplarım,
elini tutamadığım sevgililerim,
izleyemediğim dizilerim,
çalamadığım gitarım,
yatamadığım yastığım,
yorganım,
emeklerim, her şeyim,

dersane masraflarım da cabası.

Günlerden bir gün, Coğrafya dersi henüz bitmişti. Teneffüs zili çalmıştı. Tabii ki Özlem yine test çözmekte. Ama artık kararlıydım. Sevdiğim kızın, o gerizekalı soruların arasında boğulup gitmesine göz yumamazdım. Onu bu hayattan çekip kurtarmalıydım. Böylelikle gönlümüzce gezip tozabilecek, aşkımızı rahatça yaşayabilecek ortam yaratabilecektim. Bir gün önceden her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmüş, tekrar tekrar ayna karşısında prova etmiştim. Gidecektim yanına ve çatır çatır onu sevdiğimi söyleyecektim. Hatta kendimce kelime oyunu bile yapmıştım. Yanına oturur oturmaz, Ö.S.S diyecektim. Ondan “eeeeeeee?” cevabını aldıktan sonra da, “Ö.zlem S.eni S.eviyorum” diyecektim. Önce hafif tebessüm edecekti, sonra da “ben de aylardır bunu söylemeni bekliyordum.” diyip boynuma atlayacaktı. Her şey bu kadar kolay olacaktı. Son hazırlıklarımı yaptım, gömleğimi dışarı çıkardım, kravatımı gevşettim, saçlarımı jöleledim ve Özlem’ime kavuşmak için artık sadece teneffüs zilinin çalmasını bekliyordum. Beklenen o an, nihayet gelmişti. Zil çaldı. Kalbim küt küt atıyordu. Tam sıramdan kalkıp Özlem’in yanına gitmeye hazırlanıyordum ki, okulun en popüler, en gözde, kızlar tarafından en çok beğenilen öğrencisi olan sporcu sınıflardan zengin züppesi Engin, sınıfa girdi ve birden Özlem’in yanına oturuverdi. Ben oturmakla ayağa kalkmak arasında öylece kalakaldım. İçimden “ben böyle şansın içine edeyim.”dedim. Hayatımda ilk defa Özlem’i test kitaplarından başını kaldırıken gördüm, onda da başka bir erkekle konuşuyordu. Üstelik Engin ona “Ö.S.S” bile dememişti. Kuru bir “Ö.S.H” (Özlem Senden Hoşlanıyorum) ile benim aylardır yapamadığımı yapıp, Özlem’i etkilemeyi başarmıştı. Kendimi çok kötü hissettim, adeta yıkılmıştım. Sonra bir ara “lan bu Özlem aslında o kadar da güzel değilmiş.” diye düşünüp kendimi teselli ettim. Çünkü Özlem’in yüzünü profilden ilk defa görebilmiştim. Test kitaplarına bakmadan, karşıdan, ilk kez. Ama sonra “lan bu zengin züppesi Engin, yani okulun en popüler çocuğu, Özlem’i seçiyorsa, bunda bir iş var” diye düşünerek kıllandım. İçimden “demek ki Özlem harbiden güzelmiş.”dedim. Tekrar yıkıldım. Gözlerim dolmaya başladı. Gözümü Özlem’in Engin’le birlikte oturduğu sıradan kaçırmaya çalışırken, birden arka sırada oturan Serkan’la göz göze geldim. Gözlerini kırpmadan, dik dik bana bakıyordu. Başımı iki yana sallayıp, “ne var lan!” manasına gelen o meşhur hareketi yaptıktan sonra, sıraya kapaklanıp salya sümük ağlamaya başladım.

Birden burnuma doğru uzatılmış bir selpakla dürtülerek irkildim.. Bir ses: “hadi ağlama artık” diyordu. Kafamı kaldırdım. Daha demin uzaktan uzaktan, dik dik beni kesen Serkan, bir anda yanımda bitmişti.”Oğlum bak! olayı kökünden değiştirirsek, herkesi kurtarabiliriz.” dedi. Ben manasız manasız bakmaya devam ettim. “Yani demek istediğim şu, Ö.S.S denen illet sistemi değiştirmeyi başarabilirsek, ne sen bir daha böyle salya sümük ağlayıp üzülürsün, ne de diğer yüz binlerce genç.”dedi. Ses tonundaki o kendinden emin tavırla devam ederek, “Türkiye’de senede kaç kişi Ö.S.S ye giriyor” diye sordu. ” Ne bileyim 1 milyon kişi vardır.” dedim. “1 milyon öğrencinin, 1 yılı boşa gidiyor. Yani çarparsan her sene 1 milyon yıl, beyin gücü kaybediyoruz. Anla Avrupa, Amerika niye bizden daha önde” dedi. İçimden “ne alaka” dedim. Ama yine de filozof çakması bu çelimsiz çocuk, dikkatimi çekmeyi başarmıştı. Ağlamam yavaş yavaş kesiliyordu.”Hem bizi daha Lise 1′de alan seçmeye zorluyorlar. İyi de insan o yaşta ilerde ne olacağına nasıl karar verebilir ki?” diye devam etti. Aslında haksız da sayılmazdı. Alan seçimi yapmak için son günlerdi. Bütün öğrenciler acaba mühendis mi olsam, yoksa edebiyat öğretmeni mi olsam diye, iki alakasız meslek grubu arasında hayatlarına yön vermeye çalışıyorlardı.. Anneleri, babaları ne derse onu söylüyorlardı. Hatta ben anneme, “Anne eşit-ağırlık mı yoksa fen mi seçeyim ?” diye sorduğumda, “Sizin sınıftaki çalışkan Ahmet var ya, işte o ne seçerse onu seç, o iyi bilir.” demişti. Herhalde diğer ebeveynler de çocuklarına aynı telkini vermiş olacak ki, o sene 55 kişilik sınıfın 45 i Ahmet’in seçtiği alanı, yani fen-matematik alanını seçti. Sonra birden tüm bu alakasız konuları niye düşündüğümü düşündüm.  Engin orda Özlem’i orda çatır çutur götürürken, benim burda bu çakma filozofla hala neyin peşinde olduğumu sorguladım. Kendime kızdım. Sonra kibarca “İyi de ben burda canımdan bezmişim, şimdi bana bunları niye anlatıyorsun”dedim. “Oğlum bak binlerce insan kafalarını o test kitaplarına gömdükleri için birbirlerinin yüzlerine bile bakamıyorlar.” dedi. “Eğer bu köhne düzeni değiştirebilirsek, daha çok gezebilecez, daha çok tiyatroya, sinemaya gidebilecez” diye devam etti. “Ama en önemlisi insanlar o test kitaplarından kafalarını kaldırınca, yeni Özlemler keşfedebilecez.”diyerek final cümlesini yaptı. İşte beni bu cümleyle kalbimden vurmuştu.”Yeni Özlemler keşfetmek ha!”dedim. Bu teziyle Serkan’a birden saygı duymaya başladım.

Kısa bir süre sonra da “lan demek ki Serkan’ın da Özlemde gözü varmış, yoksa durduk yere niye örnek olarak onun ismini versin ki” diye düşündüm. Ama hiç önemsemedim. Hem nasıl olsa Özlem, Engin’indi artık. Ve biz Serkan’la acayip gaza geldik. Serkan “bir şey yapmalı” dedi. Ben de onu onaylar mahiyette başımı salladım. Sonra da “acaba bu -Moğollar- da ne yapılacağını bilemedikleri için mi    -bir şey yapmalı- diye şarkı yapmışlar” diye düşünmeden edemedim. Çok kısa bir süre sonra da “yok oğlum, kell felli adamlar. bir bildikleri vardır elbet” dedim içimden. O gün Serkan’la, ertesi gün için Taksim’de eylem yapmaya karar verdik. Okulda gördüğümüz herkese söyledik. Çoğunluk “tabii abi geliriz.” dedi. Bir şeyleri değiştireceğimize o kadar inanmıştık ki, eve gidene kadar içim içime sığmadı. Ve nihayet ertesi gün olmuştu. Daha önceden Serkan’la buluşmak için sözleştiğimiz AKM önüne gittim. Saat 13:00 de buluşacaktık. Ortalıkta bizim okuldan kimseler yoktu. Üstelik buluşma saatinin üstünden 1 saat geçmesine rağmen ortalıkta Serkan da yoktu. Serkan’ın cebini bilmediğim için hemen evini aradım. Telefona Serkan’ın annesi Münevver Teyze çıktı. “Merhaba Münevver Teyze, biz bugün Serkan’la Taksimde buluşacaktık ama Serkan hala gelmedi, nerde acaba?” diye sorduğumda, “Oğlum bugün onun özel ders günü, hocasıyla birlikte test çözüyor” dedi. Şok olmuştum. İçimden “ben var ya, sizin oğlunuzun taaa …….” diyesim geldi; ama diyemedim. Telefonu kapattım. Serkan’ı ilk gördüğüm yerde dövmeye ant içtim. Ertesi gün Serkan okula gelmedi. Ondan sonraki gün de, ondan sonraki gün de… Bu günlerce böyle sürüp gitti. En samimi arkadaşı olan Mehmet’e, Serkan’ı sorduğumda “Abi, o okuldan rapor aldı, dersanede hızlandırılmış programa katıldı.” dedi. Öyle uyuz olmuştum ki hemen dersten kaçıp, Serkan’ı dövmek için onun dersanesine gittim. Yaklaşık 2 saat kadar dersanenin hemen karşısındaki tostçuda oturup, Serkan’ın çıkmasını bekledim. Nihayet beklenen karşılaşma gerçekleşti.  Tam “Lan sen ne adi, ne şerefsiz bir adammışın…” diye başlayacakken, “Bir saniye, her şeyi anlatabilirim.”dedi. “Ne anlatacaksın lan”dedim. “Oğlum haklısın seni bir türlü arayamadım; ama davayı falan satmış değilim. Sadece taktik değiştirdim” dedi. Serkan’ın öyle sakin, öyle kendinden emin bir ses tonu vardı ki, hangi koşulda olursa olsun kendini dinlettiriyordu. “Şimdi biz ne yapsak boş. Bu sistemi düzeni değiştirmek için önce düzen adamı olmalıyız” dedi. ” Nasıl yani” dedim. “Yanisi şu; önce sınavı kazanalım, bir üniversiteye kapak atalım, sonra eylemlerimizi yapalım. Hani şu, önce kuralları öğrenecen, sonra yıkıp, yeni baştan yapacan hesabı.” dedi. “Hadi beee!” dedim. Yaklaşık iki saat süren konuşmamız sonunda, Serkan bir kez daha beni ikna etmeyi başardı. Akabindeki günlerde de artık ben de deli gibi test çözen bir adam olup çıkmıştım. Artık tek hırsım, Özlem’den daha yüksek puan yapıp,  sınavda onu geçmekti. Ona karşı olan sinirimin ancak bu şekilde geçebileceğine kendimi inandırmıştım. Tabii olmadı. Çünkü Özlem Boğaziçi’ni kazandı. Üstelik Serkan da. Ya dedim “Bir insan hep mi kaybeder.?” “Evet” dedi dış ses. Seneler geçti ben ne Serkan’la, ne de Özlem’le görüştüm bir daha.

Geçenlerde yatağa uzanmış radyo dinlerken birden Moğollar’ın “Bir şey yapmalı” şarkısı çıktı. Ve ben geçmişe döndüm tekrar. Birden yine gaza geldim. Onca senelerden sonra aklıma Serkan geldi. Ev numarasını hâlâ saklıyordum. Aradım Münevver Teyze çıktı; ama bu sefer yaşlı bir ses tonuyla, “Buyrun” dedi. “Merhaba Münevver Teyze ben Mert, tanıdınız mı?”dedim. “Çıkaramadım evladım” dedi. “Ben Serkan’ın liseden arkadaşıydım, evdeyse verebilir misiniz?”dedim. Serkan telefona geldi. “Oğlum hani bu düzeni değiştirecektik üniversiteye girince” diye konuşmama girdim. “Pardon anlamadım, kimsiniz” dedi. “Lan benim ben, Mert” dedim. “Hani Ö.S.S’yi kaldıracaktık beraber, hatırlamıyor musun” diye devam ettim. “Ya bi git, manyak mısın nesin” diyip telefonu yüzüme kapattı. Tekrar aradım, Münevver Teyze çıktı. ” Ben var ya ben sizin oğlunuzun taaa …….” diyip bu sefer telefonu ben kapattım. Yıllar önce söyleyemediğim bu cümleyi, birden söyleyince acaip iyi hissettim kendimi. Hem artık bir şeyler yapmak için Serkan’a da ihtiyacım yoktu. Tek başıma da başlatabilirdim bu bilinçlenme girişimini. Böylellikle binlerce genci, Ö.S.S denen kanemiciden kurtarabilirdim. “Acaba bunun için çok mu geç kaldım” diye düşünmeden de edemedim. Sonra kendi kendime “Yok yok başlamak, hiç başlamamaktan iyidir” dedim. İnternetten “Bir Şey Yapmalı” şarkısını indirdim. Dinledikçe gaza geldim. “Dışarı çıkıp, arkadaşlarımla buluşup, herkesi örgütlemeliyim.” diye düşündüm. Ama birden üşendim. Zaten yorgundum da, döndüm kıçımı yattım…

(Bir şey yapmanın gerekliliğini bildiği halde; bir şey yapmayanlara…)

Kız: Niye tanışmış olmamız gerekiyormuş ki?

Mustafa: Bütün Türk filmlerinde öyle oluyor da onun için. Ama bir eksik var. Siz hızlı hızlı gelirken çarpışacağız. Sonra elinizdeki kitaplar yere düşecek onları birlikte toplayacağız. Bu şekilde tanışmış olacağız. Bu kısım eksik istersen çarpışalım.

Kız: Allah’ım çattık belaya ya! Nerde kaldı bu dolmuş?

Mustafa: Dolmuş kaldı bir yerde zor gelir artık. İstersen bir şiirimi okuyayım sana. Şiir benim ha kendi ellerimle yazdım.
                    “Ellerinde kitaplarla dolmuş beklersin
                      Dertlerime yenilerini eklersin.
                      Babam ölsün de gör.
                     Seni hemen alıp kaçarım.”
Sonu pek uymadı ama neyse her güzelin bir kusuru vardır.

Kız: Allah’ım kafayı yemeden şu dolmuş gelseydi.

Mustafa: Sıkıldın herhalde. Sana bir şiir daha okuyayım.

Kız: Allah aşkına artık tamam!

Mustafa: Ama bu şiir benim değil büyük bir İngiliz şairin.

Kız: (Şaşırır) Öyle mi? Oku bakalım.

Mustafa: “Good evening
                    Welcome to BBC news
                   And now today’s”
Nasıl güzel değil mi?

Kız: Şiir bu mu?

Mustafa: Evet.

Kız: Bu İngilizce: “İyi akşamlar BBC haber bültenine hoş geldiniz. Şimdi bugünün haberleri.” demek.

Mustafa: Yok ya! Demek yanlış şiiri ezberledik. Bu şiiri komşunun radyosundan duymuştum.

Kız: Allah’ım bana sabır ver! Nerde kaldı bu dolmuş?

Mustafa: Sıkıldınız herhalde. Neyse zamanla alışırız birbirimize.

Kız: Ne alışması ya? Sizinle bu dünyada bir daha karşılaşmamak için öbür dünyaya hatta cehenneme gitmeye bile razıyım.

Mustafa: Valla oraya da gelirim.

Kız: Allah aşkına yeter! Nerde kaldı bu dolmuş ya?

Mustafa: Sonuç olarak benim hakkımda edindiğiniz izlenim nedir?

Kız: Bak kardeşim sizi tanımıyorum tanımak da istemiyorum ama sizin hakkınızda edindiğim izlenim şu: Eğer siz dünyaya daha önce gelmiş olsaydınız “aptal” kelimesi sözlüklerde olmazdı.

Mustafa: O niye?

Kız: Çünkü “aptal” kelimesi hiçbir insana senin kadar yakışmaz.

Mustafa: Sen bana aptal demeye çalışıyorsun ama yazık üzüldüm yani.

Kız: Allah Allah bu dolmuş nerde kaldı?

Mustafa: Ne yapacaksın dolmuşu? Ne güzel muhabbet ediyoruz. Ha senin baban ne iş yapıyor?

Kız: Ne yapacaksın?

Mustafa: Benim babam senin babanı döver de onun için sordum.

Kız: Benim babam komiser.

Mustafa: Yok ya! Gerçekten mi? Zaten benim babam da cumhurbaşkanıdır kendisi.

Kız: İstersen araştır bak.

Mustafa: Hadi ya! Desene sert kayaya çarptık. Başımızı belaya sokmayalım bari. Allah Allah nerde kaldı bu dolmuş ya!

Kaynak: muhteva.com

Mustafa: Evet girdim. Üstelik kazandım bile.

Kız: Nereyi kazandınız?

Mustafa: Açıköğretim Fakültesi’ni kazandım. Ama babam uzak diye göndermedi.

Kız: Benimle dalga geçmeye çalışıyorsunuz herhalde!

Mustafa: Hayır dalga geçtim bile.

Kız: Öyle mi? Senin adın Zeki mi?

Mustafa: Evet ama o göbek adım. İsterseniz tanışalım. Çünkü adını bilmediğim bir insanla evlenmemi kimse benden bekleyemez değil mi? Ayrıca benim adım “Musti” ama siz kısaca “Mustafa” diyebilirsiniz.

Kız: (Biraz bekler şaşırmıştır.) Bir dakika sayın “kısaca Mustafa Bey” evlilikle ilgili söylediklerinizi tam anlayamadım da.

Mustafa: Tabi kusura bakmayın. Evlilik ağzımdan kaçtı. Eeee balayı diyecektim evlilik dedim. Balayına Kanarya Adaları’na gideriz olmaz mı? Ben gittim pek beğenmedim ama senin için bir daha giderim.

Kız: Siz ne evliliğinden bahsediyorsunuz? Kiminle balayına gidiyorsunuz?

Mustafa: Seninle. Ama gitmek istemiyorsan ben de gitmem.

Kız: Bakın “kısaca Mustafa Bey” ne demek istiyorsun anlamıyorum ama iki dakika önce görüştük tanışmıyoruz bile. Sen evlilikten bahsediyorsun.

Mustafa: Niye ne var ki? Zaman bunu gerektiriyor. Siz gazete okumuyorsunuz herhalde. Bakın millet akşam tanışıp evleniyor sabah boşanıyor. Üstelik bunlara sanatçı deniyor. Bizim onlardan ne eksiğimiz var? Üstelik fazlamız var. Mesela ben lise mezunuyum.

Kız: Haklısınız da ben kendime onları örnek almıyorum. Benim ideallerim var. Onları gerçekleştirmekten başka bir şey düşünmüyorum.

Mustafa: İdealleriniz var demek? Çok iyi sizin idealiniz ne acaba?

Kız: Benim idealim fizikçi olmak.

Mustafa: Çok güzel. Bu fizikle ancak fizikçi olunur zaten.

Kız: Sizin işiniz gücünüz yok mu Allah aşkına?

Mustafa: Şu anda aslında çalışıyorum ben.

Kız: İşiniz ne?

Mustafa: Babamın parasını yemek.

Kız: Aaa! Siz de geleceğe boş gözlerle bakanlardansınız herhalde. Bir amacınız idealiniz yok.

Mustafa: Olur mu ya! İdealim var.

Kız: Neymiş o?

Mustafa: Babamın ölmesini bekliyorum. O ölünce mirasa konacağım. Sonra da gel keyfim gel!

Kız: Çok boş birisiniz.

Mustafa: Evet çok boşum. Zaten birisini arıyorum. Ha adınızı söylemediniz.

Kız: Etiketler önemli değildir.

Mustafa: Olur mu canım? İsminizi bilmezsem cep telefonunuzu ne adıyla kaydedeceğim? “Sapık” diye kaydedemem herhalde. Konuşmayız sürekli mesajlaşırız. O daha ucuza gelir.

Kız: Benim cep telefonum yok. İhtiyacım da yok.

Mustafa: Yapma ya ne kadar üzücü bir durum.

Kız: Bu dolmuş da nerde kaldı?

Mustafa: Dolmuşu ne yapacaksınız ki? Gelmese de olur. Ne güzel konuşuyoruz.

Kız: Hayır siz salak salak konuşuyorsunuz ben de dolmuş gelinceye kadar dinliyorum.

Kaynak: muhteva.com

BÖLÜM 1

Mustafa: Nerde kaldı bu kız da ya! İşte geliyor. Şimdi bununla tanışmak farz oldu. (Ellerini kaldırır.) Hey büyük Allah’ım! (kızı göstererek) Böyle güzellikleri yaratıyorsun ve bana haber vermiyorsun. Oluyor mu yani? (Kıza bakarak) Allah Allah bu bir insan olamaz yahu. Bu başka türlü bir yaratık olmalı. Hayır hayır bu kesinlikle bir insan olamaz. Ya benim şimdiye kadar gördüklerim insan değildi ya da bu insan değil. Ortada bir terslik var. Ulan yoksa ben mi insan değilim? (telefon çalar) Hayret bir şey! (Telefonu açar.) Alo! Ha aslanım şu anda iz üstündeyim. Birisiyle tanışmak üzereyiz. Daha tanışmadık. Kız tanışmak için can atıyor da ben soğuk davranıyorum. O şimdi karşımda. Tren bekliyor. Buradan tren geçmiyor mu? Ben de biliyorum. Zaten ben dolmuş bekliyorum. Daha tanışamadık da evlenince balayına Kanarya Adaları’na gitmeyi düşünüyoruz. Tabi o da kabul ederse. Herhalde üniversite sınavına hazırlanıyor görünüşü öyle. Duyuşum fazlaca inekmiş ama ben onu evcilleştiririm. Sen dolmuşçuya söyle geç gelsin. Yok yok hatta bir yerde kaza falan yapsın hiç gelmesin. Görüşürüz…

Mustafa: Siz de mi dolmuş bekliyorsunuz?

Kız: Evet.

Mustafa: Aman Allah’ım bu konuşabiliyor. Konuşuyor konuşuyor!

Kız: Efendim anlamadım.

Mustafa: Ben de dolmuş bekliyorum. Ne güzel ikimiz de bir dolmuşu bekliyoruz. Dolmuştaki şansa bak. İnş bu dolmuş iyice dolmuştur da bizi almaz.

Kız: Dolmuş çok gecikir mi? Dershaneye geç kalacağım da.

Mustafa: Yok birazdan gelir. Bizim dolmuşun şoförü kör de dolmuşu yandaki adam kullanıyor. Onun için biraz geç geliyor.

Kız: İlginç o nasıl oluyor öyle?

Mustafa: Valla ben de bilmiyorum öyle duydum. Siz de mi Eminönü’ne gidiyorsunuz?

Kız: Hayır ben oraya gitmiyorum.

Mustafa: Öyle mi ne tesadüf. Ben de oraya gitmiyorum. Nereye gidiyorsunuz?

Kız: Niçin sordunuz?

Mustafa: İzninizle ben de oraya gideceğim de.

Kız: Ben dershaneye gidiyorum.

Mustafa: Dershaneye mi ne güzel! Dershaneyi bitirince ne olacaksınız?

Kız: O ne demek?

Mustafa: Bizim arkadaşlar dershanenin birine yıllardır gidiyorlar ve üstelik hala aynı sınıftalar.

Kız: Dershane bizim için bir basamak. Amacım iyi bir üniversiteye girerek geleceğe güvenle bakmak.

Mustafa: Üniversiteyi bitirenler hep boş geziyorlar ama. Boş gezmek için üniversite bitirmeye gerek yok. Bak ben üniversite bitirmediğim halde gayet boş gezebiliyorum.

Kız: İyi bir üniversiteyi veya iyi bir bölümü bitirenler boş gezmiyorlar. Siz nerde okuyorsunuz?

Mustafa: Ben liseyi bitirdim.

Kaynak: muhteva.com 

Aşk diyince kanınız kaynıyor, biliyorum. Şu önünüzdeki lanet test kitaplarını bir kenara fırlatıp, sevdiceğinizle ele verip İstiklâl Caddesi yollarını arşınlamayı, boğaza kıyısı olan semtlerin herhangi  birinde  saatlerce dolaşmayı bütün benliğinizle istiyorsunuz, bunu da biliyorum. Farzedelim ki hiç biri olmadı, yorganının altına çekilip onunla saatlerce mesajlaşmak bile seni çıldırasıya sevindirmeye, ruh halinin nirvanaya ulaşmasına yeter de artar değil mi? “Okul gibisi yok yahu. Her gün arkadaşlarınla rutin olarak buluşabildiğin tek yer!! Ne kadar güzel bir icat!!” değil mi? Bir de ÖSS tutturmuşlar, öğrenci seçiyorlarmış yüksek öğrenim kurumlarına. Bir de utanmadan, manitamla aşk tazelerken ya da arka sırada yediğimin içtiğimin ayrı gitmediği kankamla muhabbetin dibini delmiş, hatta üzerine en sağlamından bir kahkaha patlattığım sırada tahtada yazanlardan sorumlu tutuyorlar. Ama bu düpedüz haksızlık. Gençliğimin baharındayım yahu, benim gibi adama yapılır mı bu be? Eve/okula/dersaneye kapan, neymiş efendim? “Ders çalış…” Bilmiyorduk sanki.

Sınava hazırlanayım derken, sosyal hayattan kop, motomot bir robot ol, GORA’da ki gibi, “Kimya mı? Yükleee… Karışık yok mu karışık, ondan yükle, böyle bir tutam Edebiyat, azcık Kimya koy, aralara da integral ve limit falan serpiştir…” psikolojisine girip, hayatımın geri kalanında işime yaramayacak bilgilerle donan, sonra da fırından yeni çıkmış kitapçıkları sürsünler önüne bir Pazar sabahı. Yahu bu gerçekten hiç adil değil. Bütün şıkları “Cehennem ol”un C’si yapsam ve çıkıp gitsem şu okuldan? Olmaz mı? Hem neden sınava giriyormuşum? “Eğer ben bu ülkenin vatandaşıysam, bana iş sağlayacaksın kardeşim!! Benim hayatımın geri kalanında n’apacağımı bu üç saat mi belirleyecek, çok saçma”. Bu cümleyi ne kadar da sık kurdun, kritiğini yaptın arkadaşlarınla saatlerce, okulunu ya da dersaneni kırıp gittiğin kafeterya köşelerinde değil mi? Hey, dostum!! Ne kadar da çok şey biliyor muşum? Biliyor muşsun, değil mi

Bu ve bunlar gibi satırları, üzerimde.  kolları kıvrılmış gömleğim ve okul kravatımla birlikte yazmak, aslında o kadar basit ki. Çünkü kalbim, beynim, pankreasım, böbreğim, dalağım ve akciğerlerim…  ve aklına gelebilecek diğer organlarımla birlikte, seninle aynı fikirdeyim. Ben, senim… Duygularını, inişlerini ve çıkışlarını, kısacası seni… Her gün görüyorum otobüste, vapurda. Bazen okul servisinde okuluna giderken sana el sallıyorum, sen de beni görüyorsun aslında ama hatırlayacağını pek sanmıyorum… Bugün de karşılaştı gözlerimiz seninle. Ama sadece bir tanesiyle. Diğerini ovuşturmakla meşguldün çünkü. Belli ki uzun bir gece olmuş senin için, uykusu da diğerlerine nispeten biraz az. Homurdana homurdana okulun kapısındaki bekçiden bakışlarını kaçırarak giren çok da güzel bir kız vardı ama, hanginizsiniz, tam olarak bilemiyorum.

Sen, okulunun kapısından girerken, ben otobüsle geçiyor oluyorum senin yanından. Evet biraz sıkışık, ama şikayetçi olmak için bir sebebim yok. Çünkü ben de buna benzer bir çok yazıyı seneler önce okumuştum. Hatta senin kadar bile okumadım muhtemelen. Acil yetişmem gereken bir provam vardı stüdyoda. Veyahut randevulaştığım bir kız arkadaşım, bekletmeye kıyamadığım. Her neyse… Bindiğimde tıklım tıklım olan araçın yarısı, üniversite durağına geldiğimizde boşalıyor. Aralarına karışıp inesim geliyor arada bir. “Ben de gidiyorum üniversiteye, ne var yani?!” edamı takınıp. Ama inmiyorum, inemiyorum. Hem insem n’olcak ki? Ve hayaller diyarına açılan kapı tıslayarak kapanıyor. Bir durak  sonra bir lisenin önünden geçiyorum. Senin dünyana benzer, bir sürüsünün olduğu bir pembe toz bulutuna giriyor araç Her sabah senin dünyanın rengine imreniyorum. Aradaki pişmanlıklarım olmasa, eminim çok daha güzel görünecek bana bu dünya. Madalyonun diğer yüzünden selamlar olsun liseli dostum…

Tanıştığıma memnun oldum, oluyorum ve ekliyorum… Farkında mısınız bilmiyorum ama her sabah gittiğiniz yer, sanki biraz aynı he? İsimleri, türleri, eğitim şekilleri farklı da olsa hepsi aynı kelimeyle bitiyor… Lise

Seni çok iyi anlıyor olmamla birlikte sanırım idrak etmemiz gereken başka bir nokta var. O da şu ki, üzerinde bulunduğumuz coğrafyadaki, içinde “SS” geçen kavramların birbirleriyle dirsek temasında olduğu. Gelecek kaygısı üzerine fokuslanmışlar gibi. SSK… ÖSS… Yanlarında bir de miniminicik yavrucak KPSS. Aslında bu kısaltmaların sonlarındaki “SS”, olayın genel gidişatını özetliyor… Yakında GGŞA diye yeni bir sınav sistemiyle karşımıza dikilirlerse kesinlikle şaşırmam. Arifler de anlasın, arif olmayanlar da bu sefer. Hani bir madalyonun varlığından bahseder dururlar ya, bize sürekli “Çalış…” diyen insanlar. Hani dillerinden düşmeyen “Tospembe”leri vardır, o güzel kızın gömleğiyle, birçoğunuzun kalemiyle ve hepimizin dünyasıyla aynı renkte olan?  Hadi o madalyonun, o tospembe yüzünü bir çevirelim he? Ne dersin?

Öncelikle buraya, senin zaten bildiğin, zaten düşündüğün ve zaten bütün varlığınla inandığın fikirleri çürütmek gibi ulvi bir amacı yerine getirmek için yazmadım onca kelimeyi. Ben de sendenim. Dedim ya yukarıda… “Sen”im… Sokaklarda amaçsız koşuşturan minnacık çocuğun yaşı kadar aramızdaki uçurum, tahmin ettiğin kadar uzak değil yani. 3 de, 5 de , 10 de… Bana kaç yakıştırıyorsan o kadarım. Tamam, eyvallah da, göz ardı etmememiz gereken bir nokta var galiba he dostum? O da yabancı değil kulağına aslında…

Onun adı, “Türkiye’nin Gerçekleri”, onun adı, “Gittikçe Zorlaşan Hayat Şartları” ve daha niceleri… Buraya kadar keyifle okuduğun bu yazının geri kalanını, binlerce kez duyduğun zırvalıklarla doldurup senin keyfini kaçırmak, en son isteyeceğim şey. O yüzden yapmayacağım bunu. Ne senin, ne de kendi keyfimi kaçırmak istemiyorum. Hava pırıl pırıl, çık, gez dolaş. İstanbul’da ikamet ediyorsan, hele ki Anadolu yakasındaysan sana tavsiyem, Fenarbahçe Pa… Fenar değil tabi, “Fenerbahçe” Parkı’na git. Enfes bir yer. Al kitabını yayıl, ya da ne bileyim Penguen falan da okuyabilirsin. Hop bi dakika, nereye gidiyorsun? Gitmeden önce sadece tek bir soru sormak istiyorum sana. Ve hazırsan, işte geliyor…

Gezdin, tozdun, keyfini çattın paşalar gibi.

Peki, o tospembe dünyanın üzerine, kapkara bir perde çekmek yerine, en yakınındaki dostların, hatta belki de kız arkadaşın, erkek arkadaşınla birlikte bu eğlenceli serüveni 4 sene daha uzatmak için, şu köşeye fırlattığın test kitabındaki soruların altındaki 5 seçenekten  doğru olanı bulmak adına 2 birşeyler yapmak, kazanacağın şeylerin yanında ne kadar önemsiz değil mi?
 
Beni kırma, bunu benim için yap… Yani kendin için…

Seneye aynı otobüste görüşürsek darılırım sana.

Muzaffer: – Olm ben bunu anlamadım lan bi baksana!

İsmet: – Bakalım…

M: – Kimya nedir lan zaten laborant mı olcaz a.(biip) q.(biip) zerre haz etmiyorum…

İ: – Ulan sınavın en sote yeri kimya. Zaten kaç soru çıkıo ki? Sıfır yanlışla çıkmak lazım ordan.

M: – Bi sıs da bak şuna…

İ: – Du bakim… Hmm… Mır mır mır mır…

M: – Eee?

İ: – Mır mır mır mır…

M: – Alooo?

İ: – Ya basit aslında da…

M: – Eeee?

İ: – Kafam almadı şimdi, yarın hocaya sorarız…

M: – Kafana zcayım ben senin! Soteymiş işte yapsana düdük!

İ: – Küfretme, kırarım ağzını!

M: – Konuşmaya gelince iyi de icraatta bi b.k yok ki sende?

İ: – Bi dur yaa… Şuna bi baksana allasen?

M: – Ne o?

İ: – Ben şu üçgenin de… tanjantının da… a.(biiip) q.(biiip)

M: – Ulan sınavın en sote yeri geometri. Zaten kaç soru çıkıo ki? Sıfır yanlışla çıkmak lazım ordan.

İ: – Bi sıs da bak şuna…

M: – Du bakim… Hmm… Mır mır mır mır…

İ: – Eee?

M: – Mır mır mır mır…

İ: – Alooo?

M: – Ya basit aslında da…

İ: – Eee?

M: – Kafam almadı şimdi, yarın hocaya sorarız.

…

…

Yani en kötü ihtimalle şöyle bir anlam çıkıyor:  

Öğrencisini sınava hazırlamayı beceremeyen her lise için bir dershane…

Ciddi ciddi sistem eleştirisi yapmaya ne vaktim ne de halim var ama bence durum aslında genetik.

Sistemin hiç suçu yok.

Valla…

Suçlu, DNA sarmalımızdaki Türklere özel “Yumurta kapı” geni…

Milli Takım’ı son dakika gazıyla tur atlar…

Halkı kime oy vereceğine sandıkta sıra beklerken karar verir…

Çalışanı her işini “sonra hallederiz” diyerek sallar ve son dakika yalapşap hallediverir…

Faturaların ödenmesi için mutlaka son ödeme günü beklenir…

Elin İngilizi, Amerikalısı tatil için rezervasyonunu yapıp uçak biletini bir yıl önce alırken bizim aileler son ana kadar kavga eder ve sonra da “hayırlısıynan önce bi gidelim de gezer bakarız. İçimize sinen boş bi pansiyon buluruz illa ki” derler…

Böyle bir vatanın evlatlarından hiç lise boyunca işi sıkı tutup ÖSS’ye misler gibi hazır olmak yakışır mı? 

Yakışmaz.

İstesek de olmaz…

Son dakika…

İlla  son yıl eteğimiz tutuşacak.

“Ulan harbiden biraz kasmak lazım ha” diyeceğiz ki “yumurta kapı” geninin hakkını verelim.

E böyle olunca ne oluyor? Dershane müessesine iş düşüyor…

Efendim, özetle, sistem kesinlikle kabahatli değildir.

Kabahat, genlerimizdedir.

Evet öyledir.

Burada görüldü: http://www.facebook.com/event.php?eid=70907971019&ref=mf

GERÇEK ÖDÜLLÜ ÇAKMA REKLAM YARIŞMASI 

Çakma bir Üniversite kurun (yani ismini, cismini, logosunu, rektörünü, hocasını…uydurun).

Bu üniversite için reklamını (film ya da basın ilanı) yaratın.
Reklamınızda üniversitelerin öğrenci adayları ile paylaşmak istemeyecekleri gerçekleri (hani kazara söylenmiş gibi) anlatın. 

Filmler: Max 200MB, en az 30 saniye en fazla 1 dakika olmalıdır.

Basın Ilani: A4 boyutunda jpg formatında olmalıdır.

Örnek Reklam Filmi İçin:
http://www.youtube.com/watch?v=hbsdlSpA2GU

Katılmak için:
Film ve basın ilanlarınızı www.rapidshare.com a yükleyin, dosya linkini, adınız, soyadınız, telefon numaranız ve e-mail adresinizle beraber cakmareklam@gmail.com adresine gönderin. Son başvuru tarihi 10 Mayıs 2009.

ÖDÜLLER

-Reklam Filmi
Birinciye: 2010 Şubat ayında 5 yıldızlı otelde 2 kişilik Uludağ seyehati + 500GB’lık XS Harddisk
İkinciye: 3 kullanıcılı Panda AntiVirus ve Firewall Programı Hediye + 500GB’lık XS Harddisk

- Basın İlanı
Birinciye: 500GBlık XS Harddisk

Şair, yukarıdaki şiirde hangi temel duygusunu ifade etmek istemiştir?

a) Bir duygusu yok
b) Canı leblebi çekmiş
c) Aslında bira istiyor lavuk ama lafı dolandırıyor
d) Üniversite aşkını ifade ediyor
e) Şair kim?